Sub Pop

Wytwórnia wyrosła z fanzine’u Subterranean Pop, który Bruce Pavitt prowadził od 1980 roku, najpierw w Olympii, potem w Seattle. Sub Pop jako label zaczął działać oficjalnie w 1986 (pierwszy numer katalogowy SP1 to kaseta kompilacyjna Sub Pop 100), a jako firma z dwoma etatami wystartował, kiedy Jonathan Poneman, lokalny promotor koncertów, wyłożył pieniądze i dołączył jako wspólnik. Biuro mieściło się w Terminal Sales Building przy 1st Avenue w Seattle.

Pierwsze lata to seria wydawnictw, które wypracowały „the Sub Pop sound”: Green River, Soundgarden (EP Screaming Life), Mudhoney („Touch Me I’m Sick” jako SP18), Tad, Nirvana. „Love Buzz” / „Big Cheese” Nirvany wyszedł jako SP23 w listopadzie 1988. To była pierwsza pozycja Singles Club, klubu subskrypcyjnego, w którym prenumeratorzy dostawali comiesięczny 7-cal. Bleach ukazał się w czerwcu 1989 jako SP34.

Wizualnie label prowadził Charles Peterson (fotografia, kontrastowe czarno-białe kadry z koncertów) i Lisa Orth (grafika). Marketingowo Pavitt i Poneman wymyślili grunge jako etykietę i sprowadzili do miasta Everetta True, żeby sprzedał scenę brytyjskiej prasie.

Do 1991 Sub Pop był technicznie bankrutem: wydawali za dużo płyt, płacili za dużo za dystrybucję, promocja przekraczała przychody. Ratunkiem był kontrakt Nirvany z DGC/Geffen: umowa wykupienia zespołu z Sub Popu zawierała klauzulę procentu od kolejnych albumów oraz logo Sub Pop na okładce. Kiedy Nevermind sprzedał dziesięć milionów sztuk, tantiemy uratowały label. Warner Music kupił 49% udziałów w 1995. Sub Pop działa do dzisiaj. Na katalogu mają m.in. The Postal Service, Fleet Foxes, Beach House, Shabazz Palaces.