Big Muff

Big Muff to fuzz distortion produkowany przez nowojorskie Electro-Harmonix od 1969 roku. Konstrukcyjnie: cztery tranzystory, dwa kaskadowe stopnie clippingu diodowego plus stopień tonalny, dlatego brzmienie jest gęste, „chmurowe”, z dużym sustainem i wyraźnie zaokrąglonymi krawędziami. Nie chrupie jak Boss DS-1 (overdrive z twardym clippingiem, ostry, otwarty, klasyczna szkoła pop-punk), tylko topi sygnał w warstwie ciepłego szumu.

Kurt używał wersji o nazwie Civil War Big Muff / Sovtek Green Russian, reedycji, którą Electro-Harmonix produkował w moskiewskiej fabryce Sovtek na początku lat 90., kiedy amerykański oddział firmy był w plajcie. Zielone metalowe pudełko, mniej agresywne od amerykańskich Rams Head z lat 70., z bardziej zwartym środkiem i słabiej wyeksponowanym górnym pasmem.

Co słychać u Nirvany. Zwrotka „Come as You Are”: czysta gitara z chorusem (Boss lub Small Clone), refren wchodzi z Muffem. „Heart-Shaped Box”: cały główny riff to Muff, dobrze słychać jego charakterystyczne, „kwadratowe” nasycenie sustainu przy opadającej linii. „Scentless Apprentice”: Muff w partii solowej. Na In Utero rola Muffa jest bardziej wyraźna niż na Nevermind, gdzie Butch Vig ciągnął Kurta w stronę Boss DS-1 dla klarowności.

Cała konfiguracja na koncertach Nirvany była zwykle prosta: gitara → Boss DS-1 albo ProCo Rat → Big Muff → chorus → wzmacniacz Mesa lub Fender. Pedale były rzucone luzem na dywanie, przełączane butem, często zepsute, często wymieniane. Kurt nie był tone chaserem. Dopóki dawało się wyprowadzić z tego jednocześnie brud i sustain, reszta go nie obchodziła.