Incesticide

Incesticide wyszedł 14 grudnia 1992 roku i nie jest to nowa płyta. To piętnaście utworów z lat 1988–1991: dwa BBC Peel Sessions z 1990 i 1991, dwa covery The Vaselines, kilka rzeczy z dema Fecal Matter, singiel „Sliver” z Sub Popa i tak dalej. Prostym słowem: składanka, wypuszczona głównie po to, żeby Nevermindowa publiczność nie musiała szukać tego samego materiału po bootlegach za trzydzieści dolarów.

Dlaczego to jednak ważna płyta

Bo Kurt napisał do niej liner notes: dwa i pół strony małego druku na wewnętrznej stronie okładki, w czasie kiedy nie chciał już udzielać wywiadów. To najdłuższy jego autorski tekst prasowy w ogóle. Bez ogródek pisze o kobietach i rasizmie w publiczności („jeżeli jesteś rasistą, homofobem albo mizoginem, nie chcemy cię na koncertach i nie chcemy cię przy naszych płytach”). Wspomina Chelsea, córkę pary z Reno, którą, jak twierdzi, dwóch mężczyzn zgwałciło, śpiewając w tle „Polly” Nirvany. To rzecz warta przeczytania w całości; Rolling Stone opublikował przedruk (link w źródłach).

Dziś te trzy strony brzmią jak deklaracja: Nirvana nie chce być zespołem dla wszystkich. Chce być zespołem dla konkretnych ludzi. To była decyzja świadoma, i to była decyzja polityczna, chociaż Kurt nienawidził, kiedy się o niej mówiło w tych kategoriach.

Co z tego jest ważne muzycznie

Trzy rzeczy.

Peel Sessions 1990/1991. „Turnaround” (cover Devo), „Molly’s Lips” i „Son of a Gun” (covery The Vaselines). Wersje BBC są krótkie, głośne, i pokazują, że Nirvana miała w rezerwie zestaw coverów tak wyraźny, że były rozpoznawalne jako Nirvana już przy trzecim takcie. Kurt uwielbiał The Vaselines; pojechał do Glasgow specjalnie po to, żeby zobaczyć się z Eugene’em Kellym i Frances McKee.

„Aneurysm”. Zamyka płytę i jest jedną z najlepszych piosenek Nirvany w ogóle. Pierwsza wersja była na singlu „Smells Like Teen Spirit”; ta na Incesticide to nagranie z Peel Sessions 1 stycznia 1991. Refren nie mieści się w akordach; Kurt wchodzi w niego jak w ścianę. Jeżeli ktoś nie zna tej piosenki, ma przed sobą fajną niespodziankę.

„Been a Son”. Krótsza, bardziej popowa niż większość Nevermind. Wcześniejsza wersja z Blew EP (1989) była gęściejsza; ta na Incesticide (z sesji Butcha Viga w 1990) brzmi już jak Nevermind w miniaturze.

Co słuchać

Jeśli lubisz Nirvanę i nie znasz Incesticide, prawdopodobnie znasz z niej „Sliver” i „Aneurysm”, nic więcej. To płyta na przypadkowe odtwarzanie: zawiera więcej różnorodności niż jakikolwiek studyjny album zespołu.

Źródła

1. Kurt Cobain: Incesticide liner notes (przedruk)
2. Incesticide: dane wydawnicze