Riot Grrrl

Ruch wykluł się na styku dwóch scen: Olympii w stanie Waszyngton (środowisko K Records i Evergreen State College) oraz Washington D.C. (środowisko Dischord i Positive Force). Rok zerowy to lato 1991. W lipcu w D.C. odbywa się festiwal Girl Riot / Girls Convention, a w sierpniu w Olympii International Pop Underground Convention z Calvinem Johnsonem, na którym pierwszy wieczór („Love Rock Revolution Girl Style Now”) jest w całości oddany zespołom kobiecym. Kilka miesięcy później Kathleen Hanna, Tobi Vail i Kathi Wilcox z Bikini Kill zaczynają wydawać zin Riot Grrrl. Stąd nazwa.

Muzycznie: składy minimalistyczne, hardcore’owe rytmy, teksty bezpośrednie, o przemocy seksualnej, o mizoginii, o polityce ciała. Bikini Kill (EP-ka Revolution Girl Style Now! z 1991, split z Huggy Bear na Kill Rock Stars), Bratmobile (Pottymouth), Heavens to Betsy (Corin Tucker, później Sleater-Kinney), Huggy Bear, L7 (peryferyjnie). Kill Rock Stars, także z Olympii, stało się głównym labelem sceny.

Nirvana i riot grrrl mieszkały w tym samym mieście, znały się osobiście. Kurt przyjaźnił się z Kathleen Hanną, Tobi Vail przez pewien czas była jego dziewczyną. To Hanna napisała w 1990 sprayem na ścianie sypialni Kurta zdanie „Kurt smells like teen spirit” (dezodorantu Teen Spirit używała Vail, żart był lokalny). Kurt zanotował tę linię i użył jako tytuł utworu, nie wiedząc początkowo, że Teen Spirit to marka kosmetyku.

Wsparcie Nirvany dla riot grrrl było publiczne i konsekwentne: koszulki Bikini Kill na scenie, wywiady, w których Kurt polecał zespoły z Kill Rock Stars, w liner notes do Incesticide wprost pisał, żeby seksiści i homofobi nie kupowali jego płyt. Dla Bikini Kill i Bratmobile ekspozycja przez Kurta pomagała komercyjnie, ale wywoływała też spory o autonomię: czy scena kobieca potrzebuje męskiego rzecznika. Ruch rozpadł się organizacyjnie do 1994, ale jego wpływ widać w całym punku i indie od tamtego czasu.