kurt.pl

Hasło

Melvins

również: The Melvins

Aberdeen 1983: Buzz Osborne, Dale Crover, Matt Lukin. Wolno, ciężko, Black Sabbath grany w Black Flagowym tempie. Kurt patrzył i się uczył.

Melvins zawiązali się w Aberdeen w stanie Waszyngton w 1983 roku. Skład klasyczny: Buzz Osborne (gitara, wokal, ksywa King Buzzo), Matt Lukin (bas, później w Mudhoney), Dale Crover (perkusja, dołączył w 1984 zamiast Mike’a Dillarda). Nazwa wzięła się od nielubianego kolegi z pracy Buzza w Thriftway.

Metoda była prosta i skrajna. Wzięli hardcore-punk, którym zaczynali (Black Flag, Flipper), zwolnili do jednej trzeciej tempa, dosypali Sabbathowego riffowania i Melvinsowej perkusji Crovera: potężnej, wolno wybijanej, z mocnym floor tomem. Pierwsze wydawnictwa: split 7” z Fecal Matter i innymi (1986), EP Six Songs na C/Z (1986), pełnometrażowe Gluey Porch Treatments (1987) na Alchemy. Bez tego, co grali Melvinsi, nie byłoby sludge metalu, nie byłoby stonera, nie byłoby wielu rzeczy z katalogu Sub Popu.

Dla Kurta była to szkoła. Miał czternaście, piętnaście lat, kiedy Buzz Osborne robił mu w Aberdeen kompilacje kaset: Black Flag, Flipper, MDC, Butthole Surfers. Kurt przesiadywał na próbach Melvinsów w garażu, nosił im sprzęt, jeździł na koncerty. Fecal Matter, jego pierwszy projekt z 1985 roku, nagrany był z Dale’em Croverem na perkusji. Później Crover zagrał też na trzech utworach z Bleach („Floyd the Barber”, „Paper Cuts”, „Downer”) i na demach z Reciprocal, które załatwiły Nirvanie kontrakt z Sub Popem. Buzz Osborne z kolei skontaktował Kurta ze Steve’em Albinim przed sesjami In Utero.

Melvinsi grają dalej. Buzz i Dale w składzie nieprzerwanie od czterdziestu paru lat, obok nich rotujący basiści (Trevor Dunn, Steve McDonald i inni). Wydali ponad trzydzieści albumów studyjnych. Ich wpływ na to, jak brzmiała Nirvana w drop D, jest znacznie większy niż większość analiz to przyznaje.

Źródła

  1. Melvins, oficjalna strona, Melvins
  2. Melvins (artist profile), Discogs