Jag-Stang

Kurt wpadł na projekt Jag-Stanga w 1993, w trakcie trasy In Utero. Grał wtedy głównie na Fenderach Mustang i Jaguar, obu tanich, krótkoskalowych modelach z lat 60., które w tamtej dekadzie były w USA pogardzane jako „gitary dla studentek”. Kurt lubił je za lekkość, krótką menzurę (24 cale), niski budżet i za to, że nie brzmiały jak Stratocaster.

Jag-Stanga zaprojektował dosłownie na kartce: pociął zdjęcia Jaguara i Mustanga, skleił je z powrotem (górna część korpusu z Jaguara, dolna z Mustanga). Rysunek wysłał do Fendera. Fender Custom Shop wykonał dwa prototypy i dostarczył Kurtowi pod koniec 1993 albo na początku 1994 roku. Specyfikacja: mahoń plus czasem olcha, gryf klonowy typu Mustang, menzura 24”, most Mustanga z bocznym tremolem, dwa pickupy (single-coil DiMarzio H-3 w pozycji przy gryfie i humbucker DiMarzio H-1 przy mostku, czyli konfiguracja zainspirowana też Mustangiem Kurta modyfikowanym przez Earnie’ego Bailey’a).

Kurt zagrał na Jag-Stangu publicznie tylko kilka razy. Udokumentowane są europejskie koncerty na początku 1994 roku, w tym pojawienie się instrumentu w Rzymie i Monachium. Prototypy istnieją do dziś: jeden został zwrócony rodzinie i przekazany Peterowi Buckowi z R.E.M., drugi pozostał u Courtney Love.

Fender wypuścił Jag-Stanga jako model seryjny w 1996 roku. Produkcja w Japonii przez Fender Japan (fabryka Fujigen), obudowa z olchy, gryf klonowy, jeden pickup single-coil plus jeden humbucker. Wersję zdjęto z katalogu ok. 2005, przywrócono jako reissue Made in Japan w 2021 roku. Kolorystyka: Fiesta Red i Sonic Blue, te same, w których zamówił je Kurt.